محقق : مسعود احمدلو

بی خوابی

بیخوابی کوتاه مدت معمولا همراه با اضطراب و یا با انتظار یک تجربه اضطراب انگیـز (مانند امتحان) است.این حالت معمولا نیـازی بـه درمان اختصاصی ندارد و اگر هم استفاده از دوره های خواب آور جایز باشد ، درمان دارویی کوتاه مـدت خواهـد بـود . بی خوابی مداوم گـروه نسبتـا شایع تـری از اختلالات را تشکیل می دهـد که در آنها مشکل عمده در به خواب رفتن است نه تداوم خواب .

بی خوابی به دو نوع اولیه و ثانویه تقسیم می شود . اصطلاح اولیـه حاکی از آن است که بی خوابی ارتباطی بـه اختلالات طبی یا جسمانی شناختـه شده دیگری ندارد و در ثانـویـه ، بی خوابی ناشی از اختلالات طبـی یا جسمانی یا بیـماری های روانی دیگـر مانند درد ، افسردگی ، اضطراب و وابستگی یا قطع دارویی است .

مشخصه بی خوابی اولیه اغلب عبارت است از دشواری در به خواب رفتن و بیدار شدن های مکرر یا عدم احساس راحتـی پـس از بیـدار شـدن از خواب ، که بـایـد حداقل بـه مـدت یـک ماه به طول انجامیده باشد . هـر چـه بیـمار بیشـتـر سعی می کنـد بخوابـد ، احساس ناکامـی و ناراحتـی او بیشتـر شده و به خواب رفتن ، دشوارتر می شود .

درمان : اصول کلی و بهداشت خواب – رختخواب محل تماشای تلویزیون، مطالعـه و یا کار نیست . اگر پس از ۳۰ دقیقه به خواب نـرفتیـد ، رختخواب را ترک کنیـد و تا زمانی که کاملا احساس خواب آلودگی نکرده ایـد به رختخواب برنگردید ، قبل ار خواب از روش های relaxation ، ماساژ یا دوش آب گرم استفاده کنید، در ساعات معینی بخوابید و بیدار شوید، از چرت زدن در طول روز خودداری کنید ، ورزش منظم ، نخوردن غذای سنگین و درمان دارویی از جمله این موارد است .